สวัสดีครับ(มึงเป็นใครวะ ! เสียงจากผู้ที่อ่านบล็อกนี้มานาน)โอเคถึงผมจะหายไปนาน
แต่ผมก็กลับมานะครับ(มึงยังมีหน้ามาแก้ตัว) เห็นใจกันบ้างครับเจอคนอ่านแบบนี้ในสังคมแย่มากครับ
ขอความเห็นใจด้วยครับ ฮ่าๆ หายไปนี่ไม่ได้หายไปไหนนะครับเอาเวลาไปเลี้ยงลูกเทพมา
ไม่ใช่ลูกเทพที่ฮิตกันหรอกนะ ลูกเทพที่เป็นหมากะแมวที่บ้านนี่ล่ะ ชีวิตวุ่นวายจริงๆ สงสัยต้องไปบริจาคแมคนั่มที่วัดธรรมกายแก้กรรมแล้วครับ
วันนี้ไม่มีอะไรจะพูด แระไม่ได้ชูสามนิ้วประกาศอิสระภาพ แต่ผมเข้ามาอ่านบล็อกตัวเองอีกครั้งแล้วรู้สึกว่าไอ้คนเขียนนี่น่าตาดีจัง ถุย ! พออ่านก็รู้สึกอยากเขียนอีกครับ และขอผัดกาดไว้ตรงนี้เลยนะครับว่า !
ใครพอจะมีใครยืมซกห้าสิบไปซื้อมาม่ากินมั้ยครับ (ไม่ใช่ล่ะสัส) เอาใหม่ๆ ว่า ผม ! จะกลับมาเขียนมันอีกครั้งด้วยแรงแห่งรักและความฟรุ้งฟริ้งของชาวไทย ทำให้ผมหยุดมันไม่ได้ครับ
บล็อกนี้เหมือนไดอารี่ชีวิตของผมที่มีคนโดนหลอกโดนบังคับหรือกดเข้าเว็ปโป๊แระโดนบล็อคเลยมาอ่านฆ่าเวลา แต่นั่นทำให้คุณได้มองโลกในแบบที่ผมมอง
แล้วเจอกันครับพี่น้อง (สัสมึงมาแค่นี้อ่ะนะ)
ยอดเพ็ชร อำนาจดีมีสกุล
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น