พรรคการมันส์

สวัสดีครับ ท่านผู้ที่ตั้งใจเข้ามาอ่าน/แล้วก็ผู้ที่ผ่านมาแล้วอ่าน/หรือผู้ที่อ่านฆ่าเวลา/ผู้ที่อ่านตอนอกหักผู้ที่..(พอแล้วโว้ย)
ยังไงก็ตามครับ ความมันส์ในประเทศไทยก็ไม่มีทางหมดไปจากโลกนี้ง่ายๆ ตะโกนบอกฟ้าเลยครับว่า
"ขอบคุณที่ให้กูเกิดเป็นไทยยยยยยย"(ลากเสียงเหมือนแก้มเดอะสตาร์) เอาล่ะครับถ้ามีคำถามว่า ประเทศไทยเราเรื่องอะไรเครียดที่สุด
การเมืองคือหนึ่งในคำตอบครับ แต่ถามว่าเครียดมั้ยร้องไห้หรือปล่าวอย่าเครียดนะ ผมได้แต่บอกว่าพอๆผมไม่ได้เครียดแต่ผม ขำ! มากกว่าโดย เฉพาะ การเลือกตั้งครั้งที่แล้ว

อย่าเพิ่งโกดผมนะครับแบบว่า เอ้ยนี่มึงหัวเราะเยาะความฉิบหายของประเทศหรอ ป่าวๆครับ
แต่ที่ผมขำคือ ชื่อพรรคการเมืองพรรคหนึ่ง ชื่อ "พรรคทวงผืนป่าไม้" ได้ยินถูกแล้วครับไม่ใช่องค์กรสิ่งแวดล้อมอะไรนะครับนี่มันคือพรรคการเมือง
ต้องบอกเลยว่าอยากกราบผูที่ตั้งชื่อมาก ไม่แคร์ใครคือกูมาเพื่อจุดประสงค์เดียวเท่านั้นและกูก็เจาะกลุ่มเป้าหมายกลุ่มเดียว แม่งเท่สัส!
ถ้าเป็นหนังก็คงเป็นหนังARTอินดี้ตามใจกูและพรรคพวก คือผมก็รักษ์ป่าไม้และธรรมชาตินะครับ แต่พี่ไม่คิดจะเอาด้านอื่นบ้างหรอครับ
ถ้าแกได้เป็นนายยก คงจะป่าไม้เต็มบ้าน โอ้โห! แค่คิดระบบนิเวศก็งดงามแล้วครับ จุดพีคสุดนี่คงถึงขั้นโหนเถาวัล กันแทนรถเมล์ไปเล้ย

นี่ผมเห็นพรรคนี้แล้ว ผมอยากทำตามแนวพี่เขากันบ้าง ดีมั้ยครับตัวอย่างเช่น
-พรรคขนมจีนแห่งประเทศไทย สนับสนุนให้คนไทยแดกขนมจีนแทนข้าว ให้กลายเป็นสินค้าขึ้นชื่อแดนสยาม
-พรรคแว้นเพื่อไทย สนับสนุนเด็กแว้น สร้างสนามแข่งทุกตำบล ท่อดัง สก๊อยสวย น้ำยาอุทัยรวย/จบ
-พรรคเรียนคณิตเพื่ออะไร โอ้วนี่ล่ะพรรคที่อยากทำ ช่วยหาเหตุผลให้ผมที ผมเรียนมาไม่ได้ใช้ห่าอะไรเลยครับนอกจากหารข้าข้าวกับเพื่อน
-พรรคอนุรักษ์ลูกทุ่งไทย เพราะช่วงนี้ลูกทุ่งไทยอาจกลายเป็นเพลงป๊อปไปแล้วก็ได้ครับ เพราะ ใบเตย แกก็ไปเต้นๆ จนผมคิดว่านี่หรอลูกทุ่งไทย
แล้วยังมีอีกมากมายเช่น พรรคกลางวัน พรรคน้ำองุ่น พรรคไทยรักใคร พรรคหาน๊อตตัวที่3ให้กูที และอื่นๆอีกมากมาย

ลองคิดดูนะครับถ้ามีพรรคการเมืองแบบนี้ใครจะเครียด ครับ ผมคนหนึ่งล่ะคงนั่งดูประชุมสภาอย่างเมามันส์กันเลยทีเดียวครับ
แต่ตอนนี้ผมมีพรรคหนึ่งอยากจะแนะนำคนไทยทุกคนครับและผมสนับสนุุนเต็มที่เชื่อว่าพรรคนี้จะนำความสงบกับมาให้บ้านเรา

ชื่อว่า "พรรคผ่อนเถอะครับพี่น้องชาวไทย"

นาย ยอดเพ็ชร อำนาจดีมีสกุล

ติ่งไทย หัวใจเกาหลี

สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ(อย่ามาตอแหลเมื่อวานมึงเพิ่งเขียนไปตอนนึง สัส)
ครับที่เห็นว่าช่วงนี้เขียนบ่อยไม่ใช่อะไรนะครับ คือกูออกจากบ้านไม่ได้หลัง4ทุ่มครับพี่น้องครับ
(รัฐประหารสุดชิลของประเทศเรานั่นเอง เฮ) เอาล่ะครับวันนี้จะมาเขียนสิ่งที่อยากเขียนมานานแสนนาน
อึดอัดสุดชีวิตเรื่องความภูมิใจสุดๆของแดนสยาม เรื่อง ติ่งเกาหลี (ลุกขึ้นปรบมือสิครับ)

ครับถ้าผมเป็นนายยก ผมจะแก้ปัญหานี้เป็นปัญหาแรกๆกันเลยทีเดียว คำว่าติ่ง ผมพยายามหาความหมายของมัน แล้วได้รู้จากเพื่อนว่ามัน ย่อมาจาก ติ่งหู หมายถึงอวัยวะที่ไปด้วยทุกที่แต่ไร้ประโยชน์
พอได้ยินดังนั้น ผมถึงกับขึ้นเลยครับ! ขึ้นไปหากาแฟเย็นกินที่ชั้น2 (ไม่ใช่ว้อย) ผมรู้สึกแย่จริงๆนะครับ
เพราะมาย้อนดูผมเองก็อาจจะเข้าข่ายติ่งเหมือนกัน เช่น ติ่งนักเขียนหนังสือ ติ่งผู้กำกับบางคน ติ่งหนังบางเรื่อง เคยไปต่อคิวซื้อหนังอินดี้แถวโครตยาว  แล้วยังไม่พอยังต่อคิวขอลายเซ็นผู้กำกับเป็นชั่วโมง
ผมแทบร้องไห้ที่ผมทำมาทั้งหมดนั่งรอนานๆตื่นเต้นกับลายเซ็นนี่กูเป็นได้แค่ติ่งหรอเนี้ย ผมไปนั่งกอดเข่าที่มุมห้องไม่พูดกับใครเป็นชั่วโมง(สัส มึงเวอร์แระ)

นั่นล่ะครับพอผมเดินไปไหนก็รู้สึกเหมือนคำว่าติ่งมันแปะติดอยู่กลางหน้าผาก แต่คำว่าติ่งกับสลายหายไปเมื่อผมได้ไปศึกษาหาข้อมูลมาครับ(กับการเรียนหนูตั้งใจอย่างนี้มั้ยลูก เสียงอาจารย์แม่คลอเบาๆ)
คือผมนี่อยู่ในขั้นแค่ชอบ หรือเป็นเกมส์ก็เลเวลยังไม่ถึง10ครับ โล่งใจเฮ้อ

การที่คุณจะเป็นติ่งเกาหลีได้นั้นคุณต้องมีสกิลเพ้อระดับ10 ครับหรือเดี๋ยวนี้เขาเรียกว่ามะโน
คือคุณคนไทยก็จริงแต่หัวใจคุณต้องเป็นเกาหลีครับ สังเกตุจากบางเหตการณ์ติ่งเกาหลีด่าคนไทยด่าเมืองไทยแล้วชมเกาหลี ทะเลาะกะคนไทยเข้าข้างเกาหลีบ้าง เช่น บัวขาว จะต่อยกะ นักมวยเกาหลี
พวกติ่งพวกนี้เชียร์เกาหลี อ้าว!อีสัส อุ้ย ขอโทษครับเผลอพิมพ์คำหยาบจนได้(กูรู้มึงตั้งใจครับ)
คือถ้าเกิดคนไทยเปิดสงครามกับเกาหลีเมื่อไรแล้วมีไส้ศึกไม่ต้องสืบเลยครับพวกติ่งนี่ล่ะครับอับดับแรก

แล้วเรื่องรอนักร้องนี่ไม่ใช่ไปรอกัน 1-2 ชั่วโมงนะครับ บางคนรอเป็นวันเพื่อเห็นนักร้องเกาหลีเดินผ่านกะพริบตา2ที ยกมือ โบกไปมาแล้วหายไปกับกลุ่มบอดี้การ์ด แค่เนี้ยที่น้องๆเขารอมาทั้งวัน เอ่อ....
แล้วบางคนนี้ร้องไห้ครับ โอ้วแม่เจ้า จุดพีค ชัดๆ ทำอย่างกับพี่ๆเกาหลีปลูกบ้านให้น้องหรือชุบเลี้ยงน้องมาตลอดชีวิต ผมนี่แทบร้องตามครับไม่ได้ร้องเพราะเกาหลีนะครับร้องเพราะว่าโลกนี้แม่งอยู่ยากขึ้นทุกวัน

เอาล่ะครับเข้าใจความสุขแต่ล่ะคนมันไม่เหมือนกันครับ ว่ากันไม่ได้แต่อย่ามากไปก็พอประเทศชาตินี้
มันจะอินดี้เกินไปแล้วครับ

ผมเคยรอครั้งหนึ่งนานมากครับรอตั้งแต่ตี3ยัน11โมงคนเยอะเป็นล้านเลยครับร้อนมากแต่พอถึงเวลาผมกลับดีใจจนจะร้องไห้ ที่ได้เห็น ผมรอ "พระเจ้าอยู่หัว ในหลวงของเราครับ"

ยอดเพ็ชรอำนาจดีมีสกุล

มือที่3(โทรศัพท์มือถือน่ะ)

สวัสดีครับ วันนี้จะมาบ่นเรื่องคนไทยกับโทรศัพท์มือถือกันซะหน่อย เพราะทุกวันนี้มันคืออะไรกันครับ

เดินไปกับแฟนกับเพื่อน เหมือนกูเดินคนเดียว ทุกคนต่างเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดคุยกะเพื่อนในเฟสบุ๊คหรือในไลน์เดินก้มหน้าก้มตากันเข้าไป พอเราบอกว่าเล่นทำไมเยอะแยะ มันกลับบอกว่าอ้าวทำไมไม่เล่นของตัวเองจะได้ไม่เซง (อ้าว ตกลงกูผิดใช่มั้ย!เนี้ย)

อะไรที่มันเกินพอดีไปมันย่อมไม่ดีครับ ผมก็ติดคอมนะครับอันนี้ยอมรับแต่ผมก็ยังออกไปข้างนอกโดยการไม่เอาโทรศัพท์ไปได้อย่างสบายใจ บางคนนี้ไม่ได้นะครับเล่นคอมเสร็จกูไปข้างนอกกูเล่นในโทรศัพท์ต่อ ผมล่ะงงกะชีวิตมนุษย์สมัยใหม่เหลือเกิน (มึงพูดเหมือนมึงเกิดยุค80เลยเนอะ) 

ผมจะยกตัวอย่าง สำหรับกรณี ที่งงชีวิตมากๆ ดังนี้

-ไปทะเลกันเหอะ เย้เย้ /ไปนอนเล่นไอแพตอัพรูปคุยไลน์ริมชายหาด

-เจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอมา10ปี/ไปนั่งกดไอโฟน คุยกันไม่กี่คำ แล้วอัพรูปว่าน่าจะมีเวลาอยู่ด้วยกันนานๆ(สัส) 

-ไปกินข้าวกับแฟน/นั่งอัพรูปอาหาร เล่นเฟสบุ๊คแฟนกลายเป็นแค่พ๊อพในการถ่ายรูป

-ไปเยี่ยมพ่อแม่/นั่งเล่นโทรศัพทจนแม่ต้องสมัครเฟสบุ๊คไปถามว่า นี่มึงมาทำไม?ค่ะ

-ทะเลาะกับเพื่อน หมาตาย แม่ยายสิ้น ทุกอย่างล้วนอัพลงสเตตัสให้ได้ติดตามกันอย่างจุใจ

-อัพรูปโชว์นมกันให้ว่อนเพื่อเพิ่มยอดlike โอ้วหญิงงามแดนสยามกูไปหมดแระ

-ปั้มผู้ติดตามในเฟสบุ๊ค ไม่รู้ว่าจะอยากเป็นแกนนำอะไรขนาดน้าน ถึงขนาดต้องมีคนติดตาม เฮ้อ

ทุกวันนี้พอผมไปมหาลัยก็เห็นเพื่อนๆต่างก็ต้องการไฟฟ้าวิ่งตามหาปลั๊กไฟอย่างกะหาทอง แล้วที่ตามมาคือเกิดการต่อคิวเกิดขึ้น สมัยก่อนเห็นคิวร้านข้าว ต่อคิวอ่านการ์ตูน มันน่ารักดีนะครับ แต่ตอนนี้ ปลั๊กไฟแม่งHOTกว่าณเดชอีก ปัญหานั้นถูกแก้โดยทันที เมื่อทุกคนมีที่ชาจแบตสำรองตราไฮยีน่าถือไอโฟน(สัสที่มึงพิมพ์มาทั้งหมดเพื่อขายที่ชาจสำรองใช่มั้ยเนี้ย!) 

ครับนั่นล่ะตอนนี้แม่งมีกันทุกคนยกเว้นข้าพเจ้าอาจเป็นเพราะผมไม่ค่อยใส่ใจโทรศัพท์มาก(ถึงไม่ใส่ใจเลย) แบตเหลือ50%ใช้สามวันยังได้ ชีวิตนี้ไม่คิดจะมีใครโทรหาเพื่อนก็หายหัวหมด เศร้าเนอะ(มึงจะดราม่าทำไมเนี้ย) กลับเข้าเรื่องกันดีกว่าเมื่อทุกคนมีที่ชาจแบตสำรองอยู่ในมือแล้ว อำนาจก็เป็นของพวกเขาโดยสิ้น ชีวิตของวัยเพื่อนที่น่าจดจำก็น้อยลงครับ 

บางทีผมก็อิจฉารุ่นพ่อรุ่นแม่ที่ยังไม่มีอะไรเลยนะครับ เพราะพวกเขาคงใช้ชีวิตคุ้มกันมากๆ เขียนจดหมาย ใช้กล้องฟิล์มถ่ายรูปด้วยกันที่นี่ ต้องรอล้างรูปด้วยความตื่นเต้น (ตอนเด็กผมทันนะ รู้สึกว่าเอ้ยแม่งโครตลุ้น) ทุกคนต่างตื่นเต้น 

ไม่เหมือนเดี๋ยวนี้ถ่ายไม่ดีก็ลบทิ้งไปง่ายๆ เหมือนที่คุณกำลังลบเพื่อน/คนรอบข้าง/พ่อแม่ทิ้งไปจากชีวิตคุณง่ายๆ นั่นล่ะครับ.

ยอดเพ็ชร อำนาจดีมีสกุล

รัฐประหาร มีใครได้ยินกูมั้ย!

ในขณะที่ผมกำลังเขียนเรื่องนี้อยู่นั้น เป็นวันที่ประเทศไทยประกาศรัฐประหารครับ เมื่อตอนเย็นผมตื่นมาจากการหลับกลางวัน เสียงเด็กร้องไห้ คนโวยวาย ผมเอามือออกไปเปิดผ้าม่านที่หน้าต่าง เห็นรถถังของทหารกำลังผ่านหน้าไปแบบสโลโมชั่น พร้อมเสียงวิทยุประจำเมืองให้คนอพยพให้เร็วที่สุด... 
สัด ไม่ใช่ล่ะ! เล่าเป็นหนังสงครามดร่าม่าเลย อันที่จริงผมตื่นมาแล้วแฟนบอกว่าบ้านเมืองกำลังวุ่นวาย 

ผมที่คิดว่าตัวเองต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อช่วยประเทศชาติเป็นสิ่งแรกแล้ว นั่นคือการ!...ลุกจากที่นอนมาเปิดfacebookนั่งเลื่อนเมาส์ทำหน้าโง่ๆเพื่อดูข่าว(คือมึงพูดซะเท่เลย) เนื่องจากทีวีที่บ้านกลายเป็นช่องดีเจเปิดเพลงตามใจทหารไปซะทุกช่อง เช่นเพลง หนักแผ่นดินนี่พีคสุด อยากจะโหลดทำเป็นเสียงเรียกเข้า  ถ้าโทรไปขอเพลงได้จะดีมากเลยครับ ฮ่าๆ

หลังจากที่ผมดูสถานการณ์ทางเฟสบุ๊คเหมือนองค์กรป้องกันอุตกาบาทตกใส่โลก(คือมึงจริงจังมากครับ) ผมกับแฟนก็คิดว่าแย่ล่ะข้างนอกนี่มันต้องเงียบสงัด มีเสียงเครื่องบินบินกันเยอะไปหมด แถมเพื่อนผมบางคนก็ยังหา รถกลับบ้านไม่ได้คนเขาแย่งกันกลับ ผมรู้สึกไม่กล้าออกไปข้างนอกเลยครับ แต่พี่ทหารแกบอกว่าห้ามออกเด็ดขาดหลังสี่ทุ่ม (แล้วตอนนี้ข้าวยังไม่ได้กิน) ผมเลยตัดสินใจ ลุยออกไป ตอนแรกนี่คิดว่าต้องวิ่งหลบระเบิดซ้ายขวา แล้วมุดลวดหนาม ในมือถือถุงข้าวแกง เอาข้าวกลับมาให้จงได้ 

แต่พอผมออกไปข้างนอก สถานการณ์แม่งเหมือนหนังคนละม้วนเลยครับ ผู้คนออกมาซื้อของ เหมือนเดินอยู่เยาวราช แถมเยอะกว่าปกติ เข้าไปในเซเว่นนี่ต่อคิวยาวกว่าปกติ เสมือนน้ำกำลังจะท่วม เดินผ่านไปก็ได้ยินคนคุยกันเชิงตลกขบขันกับ รัฐประหาร รู้สึกชิลมากครับ นี่สิประเทศกูแม่งไม่ให้ความร่วมมือกับอะไรทั้งสิ้น ยังไงไม่รู้กูชิลก่อน เท่มากครับพี่ไทย 

แล้วก็มีข่าวออกมาว่าจะทหารจะตัดเน็ต โอ้วเดือดร้อนกว่าไอ้คำว่ารัฐประหาร ย่อหน้าแรกกันอีกครับ คนไทยออกมาโวยในเน็ตว่าตัดทำไมๆๆๆ เหมือนตัดแล้วจะอยู่ไม่ได้ ทหารคงคิดว่า แล้วที่กูประกาศรัฐประหาร พวกมึงชิลกันจังนะสาส

แต่ยังไงก็ตามไม่มีการตัดครับเป็นข่าวลือ (อุตสาโหลดหนังไว้ตั้งเยอะกลัวไม่มีไรทำครับ) แต่บางที่ผมก็อยากให้ตัดอินเตอร์เน็ตไปซักเดือน เพื่อที่คนไทยจะได้ไม่ต้องก้มหน้าก้มตา กดมือถือ แล้วมีเวลาทบทวนกับตัวเองบ้าง ว่า คุณทำอะไรให้ประเทศ ให้คนรอบข้าง นอกจากกดlikeในเฟสบุ๊คบ้าง.

ยอดเพ็ชร อำนาจดีมีสกุล

ทหารไทยใจเย็นๆ

สวัสดีครับช่วงนี้งานเยอะแล้วกำลังอ่านหนังสือที่ยังไม่ได้อ่านเยอะ เลยกะจะเก็บให้หมด

แต่ความสงสัยแม่งพุ่งขึ้นมาในหัวแบบทันที่ ว่าเกิดมา คนเราแม่งเหนื่อยเพื่ออะไร ความคิดนี้พุ่งขึ้นมาแล้วภาพที่ตามมาคือ คนเราแย่งกันขึ้นรถเมล์ คนเราไม่รอคนอื่นแม้ว่าเขากำลังจะวิ่งมาขึ้นลิฟแต่คุณก็ปิด ขอทานที่กำลังเล่นไอโฟน (สัส ไม่ใช่แระ) 

แต่ถ้าใครอยากลบคำถามที่ว่าคนเหนื่อยเพื่ออะไรความเหนื่อยที่คุ้มค่าที่สุดคือเหนื่อยเพื่อชาติครับ 

ทหารไทยนี่ล่ะคุ้มสุดล่ะในชีวิตเกิดมาทำเพื่อส่วนรวมเท่จิงๆ /ตัดไปอีกภาพ เด็กร้องไห้จับได้ไปแดง ให้ตายเหอะ  

ผมเป็นคนหนึ่งครับที่กำลังผ่อนผันทหารเพื่อเรียนอยู่แต่โชคดี(หรือปล่าว)ของการผ่อนผัน คือได้ไปพบเจอบรรยากาศการตรวจเลือกทหารหลายครั้ง ซึ่งแน่นอนครับ ความวุ่นวาย และความฉิบหายรวมกันอยู่ที่นั่น คนที่เข้าสมัครทหารแต่ละคนนี่รอยสักเต็มตัวอย่างกะพี่เน วัดดาว ผมเห็นแล้วนึกว่านักโทษกลับใจหลังหนังจบ คือถ้าพวกพี่แกเป็นทหารก็ไม่ต้องกลัวใครล่ะครับ โหดสัส กันทั้งกรมแน่ๆ 

ที่จุดสำคัญของการไปตัวเลือกทหารนี่คือการ รอ ครับ เรียกได้ว่าใครความอดทนต่ำนี่มีเครียด รอ นานยิ่งกว่าภาคต่อของหนังไตรภาค จำได้ว่าครั้งแรกมาผ่อนผันตั้งแต่6โมง ได้กลับ4ทุ่ม ส่วนเพื่อนมาจับใบดำใบแดง ได้กลับตี2 โอ้ว เรียกได้ว่าวันนี้ทั้งวันให้นายคนเดียว

ต้นเหตุของการ รอ คือพี่นายทหารที่เรียกรายชื่อนี่ล่ะ ตอนแรกมาถึงตะโกนแหกปากว่าเราต้องแข็มแข็ง

ผมที่มาเพียวผ่อนผันนี่อยากกระโดดไปสมัครทันทีความรักชาติแม่งพุ่งเข้าเบ้าตา รู้สึกถึงภาพ พระนเรศวรตอนชนช้าง แต่!ความฮึกเฮิมของผมหมดไปทันทีเมื่อพี่แกเริ่มเรียกรายชื่อเท่านั้นล่ะ ไม่รู้ว่าใครโยนฮอลคูล เข้าปากพี่แกหรือปล่าว เพราะการเรียกชื่อของพี่เขานี่สโลโมชั่นมาก แล้วเรียกไปหยุดไปด้วยนะ ความรู้ถึงเหมือนโหลดเกมส์จากเน็ต20gb แล้วเน็ตกาก 

จนผู้ปกครองบางคนถึงกับนินทาต่างๆนาๆ ผมก็รอนะครับแต่ผมกลับรู้สึกเฉยๆ แล้วอยากจะพูดกับผู้ปกครองต่างๆเบาๆว่า เขาปกป้องประเทศให้คุณอยู่กันจนมีลูกโตมาขนาดนี้ เขายังไม่บ่นซักคำ แต่คุณรอนิดรอหน่อย คุณทนไม่ได้หรือไง สัส!แล้วกรูจะดราม่าทำห่าอัลไลเนี้ยยย 

สุดท้านนี้คงไม่พูดไม่ได้ในเรื่องความร้อนโอ้โหร้อนระดับนรกแตก เรียกได้ว่าไม่ได้ตายในหน้าที่ทหารอย่างภูมิใจก็ตายมันข้างหน้า ที่เกณฑนี่ล่ะ แล้วบวกกับการรอระดับดาวน์โหลด20gb ตายครับตายบ่นก็ไม่ได้ พี่แกปกป้องชาติ แต่ขอได้มั้ยครับรัฐบาลช่วยหาห้องที่มีแอร์หน่อยเถอะกูไหว้แทนพี่น้องชาวไทยล่ะครับ และแล้วผมก็ผ่อนผันผ่านไปอีกปีในปีนี้ที่เวลาเที่ยง เร็วมาก รู้สึกแฮปปี้ เดินๆวิ่งรอบตัวแฟนขนาดกำลังกลับบ้านเหมือนเพิ่งออกจากคุก ทันใดนั้นไปเตะต้นไม้ที่มีรังต่อ โดนต่อยไป3ตัว /จบ/อนาจ 

ปล.รูปข้างบนมันใช่หรอวะ  = =

ยอดเพ็ชร อำนาจดีมีสกุล